Ons Bedrijf opende vorig jaar al een nieuw pand, en de organisatie voor begeleid werken en dagbesteding pakt gelijk door. Een groot deel van het huidige onderkomen aan de Valkseweg in Barneveld wordt van nul af aan opnieuw ingericht. Muren, vloeren, de kenmerkende lichtstraat – het gaat er allemaal uit.
,,Kijk, ik zat dáár, voorin. Daar was mijn kantoor’’, zegt Ons Bedrijf-directeur Wilma Gorissen. Ze steekt haar hand uit in de kale, betonnen ruimte. Er is niets meer van de plek te zien: inventaris, muren, het plafond – het is allemaal weg.
En de klus is nog niet geklaard. ,,De muren waar een blauw kruis staat, gaan ook nog weg’’, vertelt Heico van den Hudding, die het bouwproces namens Ons Bedrijf begeleidt.
Er is bijna niets meer over van het Ons Bedrijf-pand, de plek waar waar de werkplaats zat, waar de ontmoetingsruimte was voor sociale activiteiten en de plek waar je de kantoren had. Alles is gestript, alleen de buitenmuren staan nog. De contouren van wat waar stond zijn nog goed te zien.
OORVERDOVEND Een stukje verderop zijn bouwlui bezig met proefboringen in de vloer. Het is een oorverdovend getril. ,,Het is de bedoeling dat de hele vloer er tot op het zand ook nog uitgaat’’, zegt Gorissen. ,,Het is niet even een kleine verbouwing, nee.’’
Aanvankelijk wilde de organisatie het in twee delen aanpakken, legt ze uit. Het pand bestaat eigenlijk ook uit twee delen, die via een soort hele ruime gang – met lichtstraat – met elkaar verbonden zijn. Dus dat kon, was de gedachte.
,,Maar de aannemer zei: ‘denk je dat jullie nog kunnen werken als we aan de andere kant aan het slopen zijn?’. Hij stelde voor om de verbouwing in één keer te doen. Toen zijn we gaan puzzelen en rekenen, en kwamen we ook tot de conclusie dat we het beter tegelijk konden doen.’’
Ons Bedrijf betaalt de rekening voor de verbouwing – zo’n 7 ton – voor een groot deel uit eigen zak, maar sloot ook een lening af bij de bank, vertelt de directeur.
Op alle plekken hebben we extra tafels gezet.
Groot manco van de ruimte, en dat is gelijk de reden van de verbouwing, waren de vele, geschakelde ruimtes. ,,Om van de ene plek naar de andere in het gebouw te komen, moest je door meerdere afdelingen’’, duidt Gorissen. Dat is volgens haar niet fijn voor de medewerkers: het geeft onrust én afleiding.
Straks zijn de verschillende plekken in het gebouw allemaal via dezelfde gang te bereiken. Én er is meer ruimte voor nieuwe medewerkers én opdrachten. ,,We gaan er iets moois van maken’’, zegt Van den Hudding.
INSCHIKKEN Maar daar staat wel iets tegenover: inschikken. En het scheelt, en zo was het eigenlijk ook al bedacht, dat Ons Bedrijf achter op het terrein de beschikking heeft over nieuw pand met verschillende ruimtes. En ook bewust niet alle vierkante meters die in eerste instantie over waren, gelijk verhuurde. Met een beetje indikken gaat het net. ,,Op alle plekken hebben we extra tafels gezet’’, zegt Gorissen, die zelf haar eigen werkkamer inruilde voor een tijdelijke kantoortuin op de eerste verdieping.
ZORGVULDIG En dat iedereen wat dichter op elkaar zit, heeft ook wel wat, vindt ze.
Maar voor de medewerkers, die een afstand hebben tot de arbeidsmarkt, was het in het begin niet altijd even makkelijk. ,,We hebben het proces in de aanloop heel zorgvuldig aangepakt, mensen echt meegenomen in de plannen. En op de dag van de verhuizing pakte iedereen ook zelf zijn of haar eigen spullen op. Dat hielp heel erg.’’
Gorissen en Van den Hudding lopen naar de plek waar altijd de entree zat. ,,Daar komt straks de receptie’’, zegt de directeur. ,,En hoe leuk is het dat: hier maken we een showroom met meubels uit onze eigen werkplaats.’’
Bijzondere ontdekkingen bij verbouwing
,,Hier zat een toilet uit 1940’’, zegt Van den Hudding, die het bouwproces namens Ons Bedrijf begeleidt. Hij staat voor een soort van nisje aan de rand van een vrijwel lege, kale bedrijfshal. ,,Het zat in een verborgen ruimte, verstopt achter een muurtje.’’
Gorissen enthousiast: ,,Kijk, zelfs een raampje. Gaaf hé!?’’
Ze vervolgen de rondleiding, ze willen nóg een bijzondere ontdekking laten zien. Van den Hudding tilt een metalen luik op. Een stenen put met water erin wordt zichtbaar. ,,Hiervan heeft iemand honderd jaar geleden ongetwijfeld gezegd ‘dit heb ik mooi gedaan’’’, zegt Gorissen.
Jan Pieter Rottier
Foto: Jan Pieter Rottier